"Pierwszy dotyk ognia"

"Drugie kuszenie płomienia"

"Bound by Flames"

"Into The Fire"

Dracula

Akcji, krwi! Miłości!

Wyporność

Dla niego

"Pamiętnik księżniczki 6. Księżniczka uczy się rządzić" 

Zawsze uważałam, że  sport to nuda (...). Ale oglądanie sportów jest nawet jeszcze nudniejsze niż uprawianie ich. Bo kiedy uprawiasz sport, zdarzają ci się przynajmniej te momenty, kiedy dłonie ci się pocą, a serce wali (...).Ale kiedy OGLĄDASZ sport, tego zupełnie nie ma. Jest tylko... nuda. Nuda, nuda bez końca.

Czy ja dzisiaj wlazłam w jakąś karmę, czy CO?

Gdybym wiedziała, że wrzucenie dziesięciu tysięcy ślimaków do Zatoki Genowiańskiej pomoże mi się wykręcić od lekcji etykiety, już dawno bym to zrobiła.

(...) wierz mi Grandmére, w prawdziwym świecie - takim jak szkoła średnia - bycie księżniczką to NIE JEST zaleta.

Czasami żałuję, że nie mogę żyć w głowie Tiny, zamiast we własnej. Przysięgam. To musi być bardzo odprężające miejsce.

(...) Lana wbiegła na boisko i rzuciła się Ramonowi w ramiona. A potem on obnosił ją po boisku w ramionach, jakby była jakimś trofeum. Z tego co wiem, może i nim jest: wygraj mecz dla LiAE, a dostaniesz czirliderkę za darmo.

Może on po prostu nie jest w stanie uwierzyć, że Michael spotyka się z księżniczką. I trudno mi go za to winić. Naprawdę, na świecie nie ma nic bardziej kiczowatego niż być księżniczką. (...) Dla niego to pewnie coś nieznośnie wstydliwego. Pomyślcie tylko, musi przyznawać się swoim kolegom ze studiów, że nie tylko spotyka się z dziewczyną z liceum, ale na dodatek ona jest KSIĘŻNICZKĄ.

Dlaczego ja nie mogę mieć normalnej babci, która będzie mnie zabierała do serendipity na mrożoną gorącą czekoladę, kiedy mam doła, zamiast kazać mi miętosić jakieś zasuszone części ludzkich ciał?

Droga miłości jest pełna dziur w asfalcie i spowalniaczy. Ludziom się wydaje, że kiedy raz już spotkali tę swoją wymarzoną osobę, to wszystko pójdzie jak z płatka. Ale nic podobnego. Dobry związek pozostaje dobrym związkiem tylko dzięki ciężkiej pracy i osobistym wyrzeczeniom obu stron.

"Dajcie mi swoich zmęczonych, biednych, wasze uciśnione masy pragnące oddychać wolnością". Tak mówi napis na Statui Wolności. To pierwsza rzecz, jaką miliony imigrantów przybyłych do tego kraju widziały, kiedy schodziły na nabrzeże. Stwierdzenie zapewniające ich, że w tym wielkim tyglu narodów WSZYSCY będą mile widziani, nieważne, jaki mają status społeczny, jakiego koloru włosy, z kim się spotykają, czy się woskują, golą, czy też pozwalają włosom rosnąć naturalnie, oraz czy uprawiają jakiś sport, czy nie. I czy szkoła nie jest takim tyglem narodów? Czy nie jesteśmy grupą ludzi stłoczonych razem na osiem godzin dziennie, którzy musza się z tą sytuacją jak najlepiej uporać? Ale chociaż sami tutaj w Albercie Einsteinie stanowimy taki naród, ja nie widzę, żebyśmy się jak jeden naród zachowywali. Wszystko, co widzę, to ludzie podzieleni na grupki i którzy totalnie się boją dopuścić kogokolwiek nowego - kogokolwiek z tych uciśnionych mas spragnionych oddechu wolności - do swoich ukochanych, elitarnych małych grupek... co jest totalnie beznadziejne. (...) Historia wypróbowała już i odrzuciła wiele form rządów, włącznie z rządami z nadania boskiego, których ten kraj wyrzekł się sto lat temu. A jednak, z jakiegoś powodu, rządy z nadania boskiego zdają się trwać. Jest pewna grupa ludzi, którym wydaje się, że mają wrodzone prawo do rządzenia, bo są bardziej atrakcyjni niż reszta z nas: albo na przykład bardziej wysportowani, albo zapraszani na większą liczbę imprez niż my. (...) To są ludzie, którzy znajdują się na szczycie ewolucyjnej drabiny (...) ludzie o najładniejszej cerze. Ludzie o figurach modelek, które widujemy w magazynach. Ludzie, którzy zawsze mają najnowszą i najmodniejszą torebkę albo okulary słoneczne. Ludzie popularni. Ludzie, którzy chcą, żebyście żałowali, że nie jesteście do nich bardziej podobni. Ale ja stoję tutaj dzisiaj przed wami i mówię wam, że już to znam. Tak właśnie. Już byłam po stronie popularnych. I wiecie co? to jest wszystko do kitu. Ci ludzie, którzy zachowują się, jakby mieli prawo do rządzenia wami i mną, są kompletnie nieprzygotowani do tego zadania, bo po prostu nie wierzą w podstawowe zasady naszego narodu, a mianowicie w to, że WSZYSCY ZOSTALIŚMY STWORZENI RÓWNI SOBIE. Nikt z nas nie jest lepszy niż inne obecne tu osoby. I wliczam w to wszystkie obecne tu księżniczki. (...) Jest w tej szkole prawdziwy problem, problem narastający od lat. Jest mianowicie grupa ludzi, która stanowi mniejszość, a która podejmuje decyzje w imieniu większości. I to jest złe. (...) To jest nawet bardziej niż złe. To jest totalne naruszenie zasad, na których zbudowano tej kraj. Jak to powiedział filozof John Locke "Rząd jest prawomocny tylko o tyle, o ile opiera się na zgodzie ludzi na bycie rządzonymi". Czy wy naprawdę wyrażacie swoją zgodę, żeby mała grupka uprzywilejowanych podejmowała decyzje za was? Czy może powierzycie te decyzje komuś, kto was naprawdę rozumie, komuś, kto podziela wasze ideały, nadzieje, marzenia? Komuś, kto zrobi wszystko, co w jego mocy, żeby się upewnić, że to WASZ głos, a nie głos tak zwanej popularnej mniejszości, jest słyszany? 

(...) jeśli cokolwiek zostanie z ludzkiej cywilizacji, to patrząc wstecz na początek XXI, jak sądzicie, co lepiej opisze nasze prawdziwe życie - esej na temat sposobów, w jakie wykorzystują nas media, czy odcinek Czarodziejki z Księżyca? Mówicie, co chcecie, ale ja powiem tak: dajcie mi anime albo dajcie mi śmierć.

Moim zdaniem jest bardzo mało prawdopodobne, żeby mój tato zaczął się spotykać z kimś, kto rzeczywiście zna definicję imiesłowu. Jego ostatnia dziewczyna uważała, że imiesłowy to takie wredne, śmierdzące gryzonie.

"Pamiętnik księżniczki 6,5. Gwiazdkowy prezent"

Czego tak naprawdę pragnę? Pokoju na świecie, oczywiście. I żeby zaprzestano emisji gazów cieplarnianych, które powodują globalne ocieplenie. I żeby państwo Moscovitzowie pogodzili się, żebym znów mogła się spotykać z moim chłopakiem w piątkowe wieczory. I już nie być księżniczką. Żeby wszystko wyglądało tak jak kiedyś, kiedy wszystko było prostsze... 

Może ja tylko sobie wyobrażałam ten cały spisek na linii Grandmére/Lilly w celu ufetowania mnie wbrew mojej woli. Co wcale nie jest takie dziwne, jak się pomyśli o wszystkim, co już zdążyły wspólnie wykoncypować za moimi plecami w przeszłości. Naprawdę, one są zupełnie jak para Snape/Malfoy w świecie Mugoli. Tylko bez tych peleryn.

"Pamiętnik Księżniczki 7,75. Walentynki"

Zbojkotować? Zbojkotować amorki z serduszkami przebitymi strzałą i bombonierki w kształcie serca z czekoladkami z niezidentyfikowanym nadzieniem? Zbojkotować słodkie serduszka, które co prawda smakują jak kreda, ale zdobią je napisy w stylu: "Jesteś urocza"? Oszalała? Czy WSZYSCY oszaleli?

Szczerze współczuję każdemu, kto odważyłby się porwać Grandmere. Po pierwsze, taki porywacz zapewne udusiłby się, wdychając dym z jej papierosów. A gdyby nawet przeżył, MARZYŁBY o śmierci, gdyby zaczęła krytykować jego technikę porywania.

"Pamiętnik Księżniczki 8. Księżniczka w rozpaczy"

W Tinalandii wszystko jest takie proste. Tak bardzo chciałbym tam mieszkać, a nie tutaj, w tym okrutnym, zimnym realnym świecie.

Grandmére spojrzała na mnie twardo. 

- Czasami - powiedziała - trudno mi uwierzyć, że ciebie i mnie łączą jakieś więzy krwi. 

- Witaj w klubie - rzuciłam.

Ty FAKTYCZNIE wiesz, co robić w przypadku każdej potencjalnej katastrofy czy zagrożenia. Bo ty, Mia, jesteś pesymistką, a co za tym idzie, prawdopodobnie jedną z osób najlepiej przygotowanych na wypadek jakiejś katastrofy na Manhattanie.

Ten świat nie jest sprawiedliwy. Czasami jest się przednią szybą. A czasami robaczkiem.

Tymczasem Lars wziął do ręki ostatni numer "Sports Illustrated" leżący na stoliku w poczekalni doktora Bzika i zaczął go przeglądać, jakby nigdy nic. Tak jakby codziennie zanosił księżniczki w piżamach do gabinetów psychologów. Założę się, że kiedy kończył tę jakąś swoją uczelnię dla ochroniarzy, nigdy nie pomyślał, że coś takiego znajdzie się w zakresie jego obowiązków.

Ale ja nie byłam pewna, czy ktokolwiek mógłby mi pomóc. To znaczy, pomóc mi wydostać się z tej dziury. Tkwiłam w niej tak głęboko i czułam się taka zmęczona... Nawet gdyby ktoś rzucił mi jakąś linę, wcale nie byłam pewna, czy miałabym siłę się po niej wspiąć.

-(...) Po co ktoś miałby specjalnie robić coś, co go przeraża?-Bo to jedyny sposób, żeby rozwinąć się jako jednostka.

Wątpię, żeby Michael mógł przewidzieć, że spadnę na najniższy poziom samoaktualizacji i skończę w gabinecie kowbojskiego psychologa w swojej piżamie Hello Kitty i kocu.

Już sama nie wiem, co jest gorsze: lekcje etykiety czy terapia. To znaczy, i jedno, i drugie jest na dwój sposób okropne. Ale przynajmniej w przypadku lekcji etykiety rozumiem, PO CO mi to. Przygotowują mnie, żebym któregoś dnia mogła rządzić krajem. A z terapią to tak, że... Nawet nie wiem, PO CO ją odbywam. Bo jeśli w efekcie mam poczuć się lepiej, to niczego takiego nie zauważyłam. I jeszcze dostałam PRACĘ DOMOWĄ. Poważnie, jakbym nie miała wystarczająco dużo szkolnych lekcji do uzupełnienia. Mam jeszcze odrabiać lekcje na temat swojej PSYCHIKI?

Amelio, to jest do ciebie niepodobne. Żebyś się załamywała przez Tego Chłopaka? Czy ja cię NICZEGO nie nauczyłam? Mężczyzna kobiecie jest potrzebny jak rybie rower i tak dalej. Weź się w garść!

(...) pogódź się z tym. Już nie jesteś tą samą osobą, którą byłaś kiedyś. To nie znaczy, ze jesteś GORSZA, albo że nie ma ludzi, którzy będą się kochali niezależnie od tego, co jesz i z kim się spotykasz. Ale nie wszyscy zdołają przystosować się do tego tak, jak poradziła sobie z tym, powiedzmy, Tina.

(...) PO CO oni nas tak zawalają robotą? Czy nie wiedzą, że to, co robią, sprawia, że jeszcze bardziej podupadamy na duchu? Czy tego pragną ludzie sprawujący władzę? Całego pokolenia zranionych, złamanych dusz? Nic dziwnego, że tylu nastolatków sięga po narkotyki. Ja tez bym sięgnęła, gdybym nie była aż tak padnięta. I gdybym miała do nich jakiś dostęp.

"Róbcie raz dziennie jedną rzecz, która was przeraża (...). I nie poddawajcie się zwątpieniu, czy uda wam się coś osiągnąć. Nawet jeśli ma się tylko szesnaście lat i słyszy się ze wszystkich stron, że się jest niemądra nastolatką - nie wolno robić z siebie popychadła. Pamiętajcie o jeszcze jednej rzeczy, którą powtarzała Eleonora Roosvelt: Nikt nie może sprawić, że poczujesz się kimś gorszym, jeśli mu na to nie pozwolisz.

"Pamiętnik Księżniczki 10 i ostatni. Pożegnanie Księżniczki"

Ja rozumie, że miliony dzieciaków uwielbiają Dorę i z tego programu nauczyły się czytać. Ale nie miałabym nic przeciwko temu, żeby Dora spadła z jakiegoś urwiska i zabrała ze sobą swoich małych kumpli.

No i ja uwielbiam czytać romanse... Dają tyle satysfakcji, i dowiedziono, że obniżają poziom stresu - wiedziałeś, że mnóstwo Domina Rei, kobiet przodujących w biznesie i polityce, czyta romanse dla odprężenia? to niezawodny środek na obniżenie stresu. Poszukałam i dowiedziałam się, że ponad dwadzieścia pięć procent sprzedawanych książek to romanse. Uznałam więc, że jeśli mam coś napisać i liczyć na to, że zostanie wydane, to statystycznie największa szansę dają romanse...

(...) kiedy się obudziłam rano, przyjrzałam się sobie w lustrze, i dotarło do mnie, że mam osiemnaście lat, mam tytuł książęcy i jestem dziewicą. Wiecie co? W tym momencie równie dobrze mogłabym być jednorożcem. Wszystkiego, kurczę, najlepszego, Mia.

Wiecie, życie jednorożca nie jest łatwe. Stanowimy wymierający gatunek.

Życie to nie romans. Prawdę mówiąc, romanse sprzedają się tak dobrze - i wszyscy je właśnie dlatego kochają  - że niczyje życie w gruncie rzeczy tak nie wygląda. A wszyscy chcą, żeby wyglądało. Ale nigdy tak nie jest.

Tina zawsze wszystko bierze i owija w srebrzysty papier, dodaje wielką kokardę, a potem nazywa to Miłością.

Romanse są znaczące! W każdym razie dla ludzi, którzy lubią je czytać.

To ona jest geniuszem, nie ja. Nie cierpię, kiedy geniusze oczekują, że my, zwykli śmiertelnicy, będziemy równie bystrzy jak oni. To niesprawiedliwe.

Taki już jest ten świat. Na tronie człowiek jest samotny. Na szczęście miałam wspaniałych przyjaciół, zanim się dowiedziałam, że jestem księżniczką Genowii. I jeśli czegoś się w ciągu czterech ostatnich lat nauczyłam, to tego, że najlepiej zrobię, jeśli będę się ich z całej siły trzymać. Niezależnie od wszystkiego.

Kiedy cztery lata temu dowiedziałam się, że jestem księżniczką byłam przekonana, że to mi zrujnuje życie, a okazało się, że jest zupełnie przeciwnie. Nauczyłam sie wielu rzeczy, czasem bardzo ważnych. Na przykład, jak mieć swoje zdanie i być osobą niezależną. Jak zdobywać od życia to, czego sama chcę, na własnych warunkach. I żeby nigdy nie siedzieć koło mojej babki, kiedy serwowane są kraby, bo to jej ulubione danie, a ona po prostu nie umie jeść i jednocześnie rozmawiać, więc połowa tego kraba ląduje na osobie, która akurat siedzi obok niej. Ale nauczyłam się tez jeszcze czegoś. Kiedy człowiek dorasta, to traci różne rzeczy, rzeczy, które nie zawsze chce stracić. Rzeczy czasem bardzo proste (...). Ale kiedy człowiek dorasta, to traci też przyjaciół - jeśli ma szczęście, to tylko tych niewłaściwych, którzy może nie są tak dobrzy, jak się o nich kiedyś myślało. Jeśli masz szczęście, to uda ci się utrzymać tych, którzy zawsze przy tobie trwali... Nawet jeśli tobie wydawało się, że nie trwają. Bo tacy przyjaciele są cenniejsi od wszelkich diademów świata. 

Mia i Ja

Mia, którą znamy i kochamy

Dla każdej nastolatki

W dorosłość z...